شوقِ پریدن
در عمقِ کمِ دریاچهای ژرف و
بیغش را مانم؛
و آنقــــدر زلالی
که انگار نیستی و
بینِ غفلت و هشیاری
گذر از هستیِ مــحـوِ تو
مرا میـــخکوب میکند
در هراسِ تصادفی مهـیـــب
بینِ فَـنـا، وَ بَـقــا
بینِ باختن، وَ بُـردَن!
وَ بودن
یا نبودن
در خطایِ نگاهی
بیدست.
..................
خیام
14 اردیبهشت 93
No comments:
Post a Comment